Onbedorven jeugd

Gedurende haar korte filmcarrière kreeg Rini Otte nooit anders dan de rol van ‘typisch Hollands meisje’ toebedeeld: sportief van uiterlijk én instelling, eerlijk, hardwerkend en levenslustig.

Rini kwam bijna toevallig in de filmwereld terecht. Toen ze zich als beginnend tekenaar bij de Cinetone Studio’s meldde, werd haar gevraagd als figurant op te treden in Suikerfreule. Over de balzaalscène waarin ze kort verschijnt, vertelde ze de 'Telegraaf': ‘Ik stond fijn te schetsen. Toen begon een administratief aangelegde hulpregisseur opeens te roepen: ‘Elf! Ik zie er maar elf! We hadden er toch twaalf!’ Ik moest tevoorschijn komen en meedoen. En daarna werd uitgerekend ik aangewezen om die paar woordjes te zeggen. Nou! Dat was mijn debuut!’

Jonge harten maakte korte metten met de Nederlandse manier van film maken tot dan toe. Statische studioshots werden vervangen door levendige buitenopnamen. De toneelmatige acteerstijl werd natuurlijker. Rini speelde rol van Annie, een meisje dat met een stel vrienden gaat kamperen op Texel en met lede ogen moet aanzien hoe haar vriendje valt voor een mysterieuze bezoekster.
Het Vaderland was lyrisch over de kwaliteiten van de acteurs van Jonge harten en beschreef hen als ‘eenvoudige Hollandsche jonge menschen die niets buitenissigs hebben’ en prees ‘de bekoring van de eenvoudige Hollandsche meisjesgezichten van Rini Otte en Martha Posno’. Het 'Nieuw Weekblad voor de Cinematografie' karakteriseerde Otte’s rol als ‘het type van een jong sportief meisje’.

Komedie om geld had meteen al internationale allure door de status van de beroemde Duitse regisseur Max Ophüls. De film wordt gezien als een van de beste vooroorlogse Nederlandse producties. Rini speelt Willy, de dochter van een bankbediende die valselijk beschuldigd wordt van diefstal waardoor ze haar baan als gymnastieklerares kwijtraakt. Vele verwikkelingen later wordt de man alsnog rijk en fungeert zijn dochter als zijn geweten.
In een interview met 'Het Vaderland' zei Ophüls dat toneelmatig acteren een veel groter struikelblok was dan een gebrek aan ervaring. Daarmee gaf hij Rini indirect een compliment voor haar rol. Het 'Nieuw Weekblad voor de Cinematografie' was opnieuw vol lof over Rini en citeerde de woorden van de Duitse meester: ‘..het treft, dat zij als niet-toneelspeelster gemakkelijker den vereischten toon weet te treffen in haar spreken dan ervaren tooneelrotten.’

Ergens in Nederland was Otte’s laatste film. Ze speelde de rol van Marijke, een meisje dat haar ouders helpt bij de evacuatie van hun boerderij. De film speelt ten tijde van de mobilisatie en gaat over het getroebleerde huwelijk van een advocaat die zijn werk bij de mijnendienst geheim houdt voor zijn vrouw. Rini heeft een dansscène met de hoofdrolspeler, een onervaren Jan de Hartog die het als schrijver een stuk verder zou brengen.
Regisseur Ludwig Berger zei in een interview over Otte: ‘Rini Otte. Het meisje met het sprekende gezicht; een nieuwelinge, die het eerlijke onbedorven type gaaf weergeeft; een sujet, dat voor den regisseur is als een instrument, dat bespeeld moet worden; hier een instrument dat zuiver reageerde.’ De 'Nieuwe Rotterdamsche Courant' dacht er iets anders over: ‘En teekenend voor het onvoldoende gebruik, dat men van het menschenmateriaal heeft weten te maken, is wel, dat Rini Otte daaronder domineert, niet vanwege haar spel – zij heeft tenslotte niets meer van de boerendeern, die zij toch behoort te zijn – maar omdat zij zich, zooals zij is, het makkelijkst filmen laat, een welsprekend gezicht heeft en het filmtempo het best aanvoelt.’