De nachtegaal van de Jordaan
Voortbordurend op het succes van De Jantjes waren de producenten van het Nederlandse filmbedrijf Monopole DSL op zoek naar een actrice voor Bleeke Bet, hun volgende project. Ze zochten iemand die kon zingen en dansen en bekend was bij het grote publiek. Ze kozen Jopie Koopman, een revueartieste die met groot succes had opgetreden in binnen- en buitenland. Jopie kreeg de rol van Jans, een mooie meid uit de Amsterdamse Jordaan die door haar moeder gedwongen wordt te trouwen met de zoon van een rijke zakenman. De film werd een groot succes en betekende de doorbraak van Jopie Koopman als filmactrice. Haar lied 'Witte en rooie radijs' werd een regelrechte hit.
Jopie Koopman was de ideale actrice voor de opkomende geluidsfilm in Nederland. Aanstekelijke liedjes en een beroemde, sympathieke en aantrekkelijke artiest werden door het publiek veel meer op prijs gesteld dan karakterstudies en een ingewikkelde plot. Binnen achttien maanden had Jopie Koopman zes films gemaakt: Bleeke Bet, Malle Gevallen, de big van het regiment, Het Nederlandsch Cabaretalbum, Op stap en ’t Was één april. Koopman werd steevast gecast vanwege haar zang- en danstalenten en er was dan ook altijd wel één scène in elke film waarin die uitgebreid aan bod kwamen.
Jopie speelde meestal de rol van jonge, verstandige vrouw. Te midden van de verzameling geinponems, opportunisten, dronkaards en schurken die in die tijd gewoonlijk de Nederlandse films bevolken, zijn Jopie’s personages integer en weten zichzelf intuïtief te behoeden voor morele en emotionele misstappen. Ze houden zich verre van het doortrapte gekonkel van de scharrelaars om hen heen. Al die morele standvastigheid maakte hen er niet interessanter op maar gaf wel extra kleur aan actrices als Aaf Bouder en vooral Fien de la Mar.
Jopie en Fien stonden vier keer tegenover elkaar. De jonge Jopie Koopman kon er nooit aan wennen. Ze kreeg het op haar zenuwen van Fien zoals ze eens opbiechtte in een interview: 't was ontzettend moeilijk met haar om te gaan: soms was ze leuk en aardig en amicaal. Maar je liep altijd op je tenen; dan was je bang dat weer aanleiding zou geven door ’n woordje. Je schrok je soms wild – ze kon zo uitvallen.’
Na de première van Op stap in 1936 begonnen de critici zich af te keren van Jopie Koopman: ‘Jopie Koopman blijft voor mij ook na Op Stap de vergissing van onze nationale filmindustrie,’ schreef één van hen in 'Het Vaderland'. Na verloop van tijd was ook de formule van de ster die een liedje zingt en een grapje maakt sleets geraakt. De dunne verhaaltjes en de liedjes die kant nog wal raakten en de actie alleen maar ophielden, werden steeds vaker gekraakt door de recensenten. En toen het publiek ook wegbleef was het met de carrière van Jopie op slag gedaan.
