Willy Mullens

Willy Mullens exploiteerde begin twintigste eeuw met zijn broer Bernard (Albert) de reisbioscoop Alberts Frères. Hun vertoningen groeiden al snel uit tot ware filmshows waarin Willy vaak optrad als explicateur. Vanwege hun kwalitatief hoogwaardige en luxueuze voorstellingen werden de broers beschouwd als de belangrijkste filmvertoners van Nederland. Ook produceerden ze in deze periode lokale opnamen waaraan fictieve elementen waren toegevoegd. Met name hun film De mésaventure van een Fransch heertje zonder pantalon aan het strand te Zandvoort leverde hen de nodige faam op.
 
Vanaf 1909 hielden de gebroeders Mullens zich steeds meer bezig met het vertonen van films in theaters of bioscopen: Albert werkte in Haarlem en Amsterdam, Willy in zijn eigen Residentie-Bioscoop in Den Haag. Toen de reisbioscoop Alberts Frères in 1911 werd opgeheven, legde Willy zich steeds meer toe op de productie van films.
 
Tot 1918 vertoonde en produceerde hij nog onder de naam Alberts Frères, daarna richtte hij voor de productie van zijn films een nieuwe maatschappij op: de 's-Gravenhaagsche Filmfabriek, die na enkele maanden werd omgedoopt in Haghe Film.
 
Tot in de jaren vijftig zou Haghe Film een van de grootste Nederlandse producenten van opdracht-, bedrijfs- en reclamefilms blijven. Rond 1920 werd Willy Mullens gerekend tot de belangrijkste persoonlijkheden in de Nederlandse filmwereld. 
 
Hij stond aan de wieg van het Nederlandsch Centraal Filmarchief en had belangrijke films op zijn naam staan, waaronder de Leger- en vlootfilm (1917), Nederland (1921) en vele industrie- en opdrachtfilms. Daarnaast maakte hij talrijke opnamen van de koningin. Zo filmde hij in november 1918 de beroemd geworden reportage van de monarchistische demonstratie op het Haagse Malieveld. Ook registreerde hij de niet minder nationalistisch getinte bezoeken van koningin Wilhelmina aan Zuid-Limburg en Zeeuws-Vlaanderen in 1919. Deze films versterkten zijn reputatie als 'filmer des vaderlands'.
 
In 1924 en 1926-27 maakte Willy Mullens filmexpedities naar Nederlands-Indië. De eerste expeditie deed hij in opdracht van de Bataafsche Petroleum Maatschappij, voor de tweede wist hij een paar financiers en opdrachtgevers te strikken, waaronder de ministeries voor Onderwijs en Koloniën.
 
Gaandeweg de jaren dertig nam de faam van Mullens af. Hij trad nog wel op de voorgrond bij herdenkingen en festiviteiten; zoals de viering van veertig jaar cinematografie in 1935 -, maar als producent moest hij plaatsmaken voor nieuwe grootheden als Loet C. Barnstijn en Filmfabriek Polygoon. Vlak na de Tweede Wereldoorlog deed Mullens nog eenmaal van zich spreken met de film Uit de oude doos, een compilatie van korte films en fragmenten uit de eerste jaren van de cinema. In 1949 werd hij groots gehuldigd vanwege zijn vijftigjarig jubileum binnen het filmbedrijf.