Transformation by Holding Time bestaat uit opnamen van een zittende naakte vrouw. Er worden polaroidfoto's van de vrouw gemaakt die op een glasplaat voor de camera worden bevestigd, in drie rijen van vijf. Hierdoor verdwijnt de vrouw langzaam uit beeld. Gelijktijdig wordt het filmbeeld weer gevuld met afbeeldingen van de vrouw, doordat de foto's zichtbaar voor de camera ontwikkelen. De bovenste rij toont haar hoofd en schouders, de middelste haar romp en de onderste haar benen. Als de laatste foto's zijn bevestigd, lijkt het beeld bevroren; alleen de laatste polaroid trekt nog ietwat krom bij het zelfontwikkelen.

De film werd in een half uur gedraaid met twee beelden per seconde en is niet gemonteerd. Wat Paul de Nooijer laat zien, is dat het statische karakter van foto's en de dynamiek van film uitwisselbaar zijn. Zo begeeft hij zich in het grensgebied tussen film en fotografie, waarbij hij beide media op een virtuoze manier in elkaar laat overlopen. In Transformation is tijd geen voortschrijdend proces, maar een opeenvolging van momenten. De film zet de toeschouwer aan tot reflecteren op het kijken. De Nooijer voegt als het ware tijd toe aan het fotografisch werk.